1. ūsū-căpĭo — Lewis & Short
ūsū-căpĭo (in recent edd. usually separate, ūsū căpĭo), cēpi, captum, 3, v. a.id.; jurid. t. t.,
quoniam hereditas usu capta esset,Cic. Att. 1, 5, 6:
scio jam biennium transisse, omniaque me usucepisse,Plin. Ep. 5, 1, 10:
nullam penes se culpam esse, quod Hannibal jam velut usu cepisset Italiam,Liv. 22, 44, 6:
subsiciva, ut usu capta, concessit,Suet. Dom. 9 fin.:
filius pro donato non capiet usu,Dig. 41, 7, 1:
propius est, ut usu eas capere non possis,ib. 41, 3, 29.