1. vallus — Lewis & Short
vallus, i, m.cf. Gr. h(=los, nail,
I a stake, pale.
I In gen. (rare).
a For supporting vines, Verg. G. 1, 264; 2, 25.—
b A pole set with teeth and fastened to a cart, pushed forwards by oxen placed behind;
used by the Gauls for cutting grain,Plin. 18, 30, 72, § 296 (in Pall. 7, 2, called vehiculum).—
II Esp., in milit. lang., a stake, palisade, used for intrenchment (freq. and class.): qui labor, quantus agminis;
ferre plus dimidiati mensis cibaria ... ferre vallum, etc.,Cic. Tusc. 2, 16, 37:
Scipio Africanus militem cottidie in opere habuit et triginta dierum frumentum, ad septenos vallos ferre cogebat,Liv. Epit. 57: virgulta vallo caedendo, id. 25, 36, 5:
vallum cae dere et parare jubet,id. 33, 5, 4:
vallum secum ferente milite,id. 33, 6, 1:
quo qui intraverant, se ipsi acutissimis vallis induebant: hos cippos appellabant,Caes. B. G. 7, 73.—
B Transf.
1 Collect. for vallum, a rampart set with palisades, Caes. B. C. 3, 63; Auct. B. Alex. 2, 3; Tib. 1, 10, 9.—
2 In gen., a point, spike:
pectinis,a tooth, Ov. Am. 1, 14, 15.