1. vīlĭco — Lewis & Short
vīlĭco (villĭco;
I perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. vilicus.
I Neutr.
A To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
1 Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare,
Cic. Rep. 5, 3, 5.—
2 Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.): longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit,
id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—
B Transf., to live or reside in the country.
1 Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
2 With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
3 With abl.: vilicatus praediis,
Aus. Ep. 22, 1.—
II Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.: possessionem maximam illam vilicabat,
App. M. 8, p. 211, 20.