vincŭlum — Lewis & Short
vincŭlum, or (also in class. prose), contr., vinclum, i, n.id.,
corpora constricta vinculis,Cic. de Or. 1, 52, 226:
nodos et vincula rupit,Verg. A. 5, 510:
hic fessas non vincula naves Ulla tenent,id. ib. 1, 168:
Chio solvite vincla cado,Tib. 2, 1, 28:
tunicarum vincla relaxat,Ov. F. 2, 321:
quamvis Charta sit a vinclis non labefacta suis,i. e. the seal, id. P. 3, 7, 6:
chartae sua vincula dempsi,id. Tr. 4, 7, 7:
epistolae laxare,Nep. Paus. 4, 1:
pennarum vincula,Ov. M. 8, 226:
et Tyrrhena pedum circumdat vincula plantis,Verg. A. 8, 458;
so of sandals,Tib. 1, 5, 66; Ov. F. 1, 410; 2, 324; 3, 823.—
mitto vincla, mitto carcerem, mitto verbera, mitto secures,Cic. Verr. 2, 3, 24, § 59:
aliquem aeternis tenebris vinculisque mandare,id. Cat. 4, 5, 10:
de convivio in vincla atque in tenebras abripi,Cic. Verr. 2, 4, 10, § 24: in vincula conjectus, Caes. B. G, 3, 9;
4, 27: in vincula duci,Liv. 3, 13, 4; 3, 49, 2; 3, 56, 4; 3, 57, 5; 5, 9, 4; 9, 34, 24; 38, 56, 9; Vell. 2, 7, 2 al.:
in vinculis et catenis,Liv. 6, 16, 2;
ex vinculis causam dicere,i. e. to plead in chains, Caes. B. G. 1, 4:
publica,Nep. Milt. 7, 6; id. Paus. 2, 2; id. Cim. 1, 1; Paul. Sent. 5, 17, 3; 5, 26, 1.—
qui ex corporum vinculis tamquam e carcere evolaverunt,Cic. Rep. 6, 14, 14:
vinculum ad astringendam fidem,id. Off. 3, 31, 111; cf.:
victum ingens vinculum fidei,Liv. 8, 28, 8:
vincula revellit non modo judiciorum, sed etiam utilitatis vitaeque communis,Cic. Caecin. 25, 70:
vinculum ingens immodicae cupiditatis injectum est,Liv. 10, 13, 14: quae (beneficium et gratia) sunt vincula concordiae, Cic. Fin. 2, 35, 117:
vinculis et propinquitatis et affinitatis conjunctus,id. Planc. 11, 27:
vincla summae conjunctionis,id. Att. 6, 2, 1:
accedit maximum vinculum, quod ita rem publicam geris, ut, etc.,id. Fam. 15, 11, 2:
quod vinclum, quaeso, deest nostrae conjunctioni,id. ib. 5, 15, 2:
ne cui me vinclo vellem jugali,Verg. A. 4, 16; cf. Ov. M. 9, 549:
excusare laborem et mercenaria vincla,Hor. Ep. 1, 7, 67.