vindĭcātĭo — Lewis & Short
vindĭcātĭo, ōnis, f.id..
I In jurid. lang., a laying claim to a thing, a civil action or lawsuit for a thing, Gai Inst. 2, 24; 4, 16 sq.; Dig. 44, 7, 24; cf.:
De rei vindicatione,Dig. 6, tit. 6: intestatorum civium concessam vindicationem bonorum adfirmare, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 88.—
II A taking into protection, a protection, defence, vindication: an avenging, punishment of an offence:
vindicatio est, per quam vim et contumeliam defendendo aut ulciscendo propulsamus a nobis et a nostris, qui nobis esse cari debent: et per quam peccata punimus,Cic. Inv. 2, 22, 66; 2, 53, 161.