vĭrītim — Lewis & Short
vĭrītim, adv.vir,
viritim dicitur dari, quod datur per singulos viros. Cato: praeda, quae capta est, viritim divisa,Fest. p. 378 Müll.:
qui legem de agro Gallico viritim dividendo tulit,Cic. Brut. 14, 57; cf. Suet. Tib. 76:
viritim dispertire aliquid populo,Plaut. Ps. 1, 5, 26:
distribuere pecus,Caes. B. G. 7, 71:
dare tricenos nummos cohortibus,Tac. A. 1, 8:
populi viritim deleti,one and all, all together, Plin. 6, 7, 7, § 22.—
in universum de ventis diximus: nunc viritim incipiamus illos discutere,Sen. Q. N. 5, 7, 1; cf. Col. 1, 9, 6:
possum donare sapienti, quod viritim meum est,Sen. Ben. 7, 6, 2:
ex his, quae viritim ei serviunt,id. ib. 7, 7, 4:
dimicare,Curt. 7, 4, 33:
commonefacere beneficii sui,Sall. J. 49, 4: prompta studia, separately (with nondum aperta consensione), Tac. A. 3, 43:
legere terereque,Hor. Ep. 2, 1, 92.