μάται-ος

I vain, empty, idle

vain, empty, idle:

1 idle, useless, of offence

of words, acts, etc., μάταια νομίζομεν Thgn. 141, cf. 487, 492, etc.; μ. λόγοι idle tales or words, Hdt. 7.10.ηʹ; μ. ἔπεα ib. 11; δόξαι φέρουσαι χάριν μ. A. Ag. 422 (lyr.); μ. ὑλάγματα, ποιφύγματα, ib. 1672, Th. 281; μ. εὐχή E. l.c.; μάταια βάζειν τινά Id. Hipp. 119; μ. τι δρᾶσαί τινα Id. Cyc. 662 (lyr.); μ. ἂν εἴη πόνος Pl. Ti. 40d; μ. ἡδονή S. l.c.; δοξοσοφία Pl. Sph. l.c.; ὄρεξις Arist. EN 1094a21; τὰ μ. ἀναλώματα useless expenses, POxy. 58.20 (iii A.D.); but also, μ. ἔπος a word of offence,

2 empty, foolish, worthless

of persons, empty, foolish, ματαιότεροι νόον Thgn. 1025, cf. Hdt. 2.173, S. Tr. 863, 888 (lyr.), Ar. V. 338, Amips. 9 (Sup.); φῦλον ματαιότατον Pi. P. 3.21; worthless, S. Ant. 1339 (lyr.).

II rash, irreverent, profane, mad, seriousness, gravity

rash, irreverent, profane, freq. in A., μ. γλῶσσα Pr. l.c., Ag. 1662 (troch.); φρονήματα Th. 438; αὐτουργίαι μ., of matricide and the like, Eu. l.c.; χαρὰ μ. mad merriment, Th. 442; μ. ἀνοσίων τε κνωδάλων Supp. 762; τὸ μὴ μ. seriousness, gravity, ib. 198; ψαύειν ματαίαις χερσί S. Tr. 565.

III idly, without ground, to no purpose

Adv. -ως idly, without ground, ib. 940, Emp. 39.2, E. Fr. 908.4; ὀχλεῖν τοῖς ἀνθρώποις Aen.Tact. 6.1; μ. ἐρεῖν to no purpose, Pl. Ep. 331d; ταλαιπωρῆσαι Polystr. p.31 W.