μήκιστος · mēkistos — LSJ
tallest, τὸν δὴ μήκιστον καὶ κάρτιστον κτάνον ἄνδρα Il. 7.155, cf. Od. 11.309.
greatest, μάκιστον σέλας A. Fr. 281.1; μείζονα [πηδήματα] τῶν μακίστων S. OT 1301 (anap.); τὰ μάκιστʼ ἐμῶν κακῶν E. Hipp. 818 (lyr.); τὸ μήκιστον τεράων A.R. 4.1364.
longest, in point of Time, ἐπὶ τὸ μήκιστον ἀνθρωπίνου αἰῶνος X. Ages. 10.4: neut. μήκιστον as Adv., for a very long time or in the highest degree, h.Cer. 258 (s.v.l.); ὅτι δύνᾳ μάκιστον . . ἐξιδοῦ see to it as far as possible, S. Ph. 851 (lyr.); τί νύ μοι μήκιστα γένηται; what is to become of me at last? Od. 5.299, 465; τὸ μ. at longest, Luc. Herm. 50; ἐπὶ μ. for the longest time, Id. Demon. 1.
farthest, X. Cyr. 4.5.28, A.R. 1.82; μ. ἀφέστηκεν τοῦ πείθειν Phld. Rh. 1.270 S.