μηθείς · mētheis — LSJ
= μηδείς, μηδέν, freq. in Inscrr. and Pap. from iv B.C., IG 2(2).43.37, al., Men. Epit. 145, Pk. 129, PPetr. 1p.80, PCair.Zen. 18.7, al. (iii B.C.), etc.: but rarely after the Christian era, once in NT, Act. Ap. 27.32, cf. POxy. 495.17 (ii A.D.).