μίτῠλος

μίτυλος : épithète de αἴξ (Théoc. 8,86). La forme et le sens du mot sont incertains. Les scholies donnent οἱ μὲν χρώματος εἶδος τὴν μυτάλην, ol δὲ ὄνομα ἤκουσαν, οἱ δὲ τελευταίαν - Καλλίμαχος (fr. 691). θήκατο Ÿ μὴ εἰς αἷμα πιεῖν μύταλον et μιτύλαν αἴγά φησι τὴν μὴ ἔχουσαν κέρατα. De son côté Hsch. donne μίτυλον : ἔσχατον, νήπιον. Λακεδαίμονες et μύτιλον * ἔσχατον * ἀφ᾽ οὗ καὶ τὸν νεώτατον ᾿ οἱ δὲ καὶ τὸ ἀποθαῖνον, … — [Chantraine, s.v. μίτυλος, p. 724]

μίτυλος Beiw. von αἵξ (Theok. 8, 86), Bed. strittig, vgl. H. μίτυλον" ἔσχατον, νήπιον. Λακεδαίμονες, uötılov‘ ἔσχατον, ἀφ᾽ οὗ καὶ τὸν νεώτατον. οἱ δὲ καὶ τὸ ἀποβαῖνον (1) καὶ ὁ νήπιος καὶ 6 νέος; dazu Leumann Gl. 32, 217 m. A.6 (Kl. Schr. 344). — Gewöhnlich als “hornlos’ erklärt und zu μιστύλλω u. Verw. gezogen (s.d.); durch Umstellung dann μύτιλος (vgl. Schwyzer 268). Bei umgekehrter Betrachtungsweise könnte … — [Frisk, s.v. μίτυλος, p. 1218]