1. μόναπος · monapos — Beekes
μόναπος [m.] Paeonic word for βόνασος, βόλινθος, ‘aurochs’ (Arist.).
eVAR Also μόναιπος (Arist.), μόνωψ, -witog (Ael.). eETYM Fur: 207, etc. adduces μόναιπος (Arist. Id. Mir. 8304) and derives μόνωτος (Antig. Mir. 53 cod.) from ἔμοναξτος < ἔμοναπτος; both μόναιπος and ἔμοναπτος may continue a Pre-Greek pre-form *monap’-. Other variants could be βόλινθος and Bdvao(o)os, but details are unclear. — [Beekes, s.v. μόναπος, p. 1016] 2. μόναπος · monapos — Chantraine
μόναπος : m., mot péonien, équivalent de βόνασος, βόλινθος «bison» (Arist. H. A. 630 a), avec d'autres formes, μόναιπος (Arist. Mir. 830 a), μόνωψ (Æl. N. 4. 7,3). Et.: Incertaine. On ἃ supposé un mot illyrien, que l'on rapproche de skr, ménygä «cou», germ., v.h.all mana- « crinière », cf. Krahe, Sprache der Illyrier I, 42. — [Chantraine, s.v. μόναπος, p. 728]
3. μόναπος · monapos — Frisk
μόναπος m. päon. Wort für βόνασος, βόλινθϑος, “"Wisent’ (Arist.), auch μόναιπος (Arist.), μόνωφ, -wrzog (Ael.). — Nach Jokl Eberts Reallex. 6, 43b als illyr. zu aind. mänyä ‘Nacken’, germ., z.B. ahd. mana “Mähne’, lat. monile "Halsband’ usw. (s. μανιάκης); zustimmend Kretschmer Glotta 1, 377 (‚mit Mähne versehen‘‘) gegen Fay AmJPh 28, 411 ff. — [Frisk, s.v. μόναπος, p. 1224]
4. μόναπος · monapos — LSJ
Paeonian name for βόνασος or βόλινθος, Arist. HA 630a20:—written μόναιπος, Id. Mir. 830a7; cf. μόνωψ, μόνωτος II.