νοσ-έω · nos-eō — LSJ
to be sick, ail, whether in body or mind, Hdt. 1.105, etc.; τῆς πόλεως . . οὔπω νενοσηκυίας not yet having suffered from the plague, Th. 2.31; νενοσηκὸς αἷμα diseased, Arist. HA 521a18; νόσῳ ν. A. Pr. 386: c. acc. cogn., νοῦσον νοσεῖν Hdt. 3.33, cf. E. Andr. 220; τελευταίαν νόσον ν. Antipho 1.30; τι τῶν ἀπορρήτων κακῶν E. Hipp. 293: c. acc. partis, νοσεῖν κῶλον S. Ph. 41; ν. ὀφθαλμούς Pl. Grg. 496a; νεφρούς Arist. PA 671b11, etc.; τὸ νοσοῦν, = νόσος, S. Ph. 675, Pl. Smp. 186b: freq. in aor. νοσῆ
of passion, ν. μάταν to be mad, S. Aj. 635 (lyr.); θολερῷ χειμῶνι νοσήσας ib. 207 (anap.); ἐξ ἀλαστόρων ν. Id. Tr. 1235; νοσῶν alone, opp. σώφρων, ib. 435; ν. τὰς φρένας Cratin. 329; ν. περὶ δόξαν to have a morbid craving for fame, Plu. Laud. 2.546f; ψυχῆς νοσούσης ἐστὶ φάρμακον λόγος Men. Mon. 550.
generally, suffer, νοσεῖ τὰ τῶν θεῶν E. Tr. 27; τοῖσιν οἰκείοις κακοῖς S. OC 766; ἀπαιδίᾳ E. Ion 620; πονηρίᾳ X. Mem. 3.5.18; ἐκεῖ νοσοῦμεν ὅτι . . E. Hel. 581: c. acc. cogn., τόδʼ ἄλγος S. Ph. 1326; esp. of states, suffer from faction and the like, ἡ Μίλητος νοσήσασα στάσι Hdt. 5.28; νοσεῖ πόλις S. Ant. 1015, cf. Pl. Mx. 243e; νοσοῦσι καὶ τεταραγμένοις D. 2.14; νοσοῦντας ἐν αὑτοῖς Id. 9.50; ἀπόλωλε καὶ νενόσηκεν ἡ Ἑλλάς ib. 39; αἱ δὲ πόλεις ἐνόσουν Id. 18.45; τὰ πράγματα νοσοῦντα Arist. Ath. 6.