ὀλολῡγ-ή · ololyg-ē — LSJ
loud cry
any loud cry, esp. of women invoking a god, αἱ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον Il. 6.301, cf. h.Ven. 19 (pl.), Ar. Lys. 240 ; δοκέει ἔμοιγε καὶ <ἡ> ὀ. ἐπὶ ἱροῖσι ἐνταῦθα πρῶτον γενέσθαι Hdt. 4.189 ; θεία μακάρων ὀ. Ar. Av. 222 ; κραυγῇ τε καὶ ὀ. χρωμένων, of the alarm given in the attack on Plataea, Th. 2.4.—Mostly in good sense, sts. even opp. to a wailing cry, ἀντίμολπον ἧκεν ὀλολυγῆς μέγαν κωκυτόν E. Med. 1176 ; σύν τʼ εὐαγορίᾳ σύν τʼ εὔγμασι σύν τʼ ὀλολυγαῖς Call. Lav.Pall. 139.