ὀφείλ-ημα · opheil-ēma — LSJ
that which is owed, debt, Th. 2.40, etc.; ἀποτίνειν ὀ. Pl. Lg. 717b; ἀποδοτέον Arist. EN 1165a3: also in Inscrr., IG 1(2).57.14, SIG 306.38 (Tegea, iv B. C.), 1108.11 (Callatis, iii/ii B. C.), etc.; and Pap., PHib. 1.42.10 (iii B. C.), etc.; cf. ὀφήλωμα.