ὀρούω · orouō — LSJ
dart, rush forward, Hom., both of men and things (v. infr.): Hom. always joins it with words expressing motion to a place, ἐς δίφρον ὀρούσας Il. 11.359 ; ἐς βυσσὸν ὄρουσεν 24.80 ; πρός ῥα πλατάνιστον ὄ. 2.310 ; ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν 14.401, Hes. Sc. 412, 436, cf. Theoc. 6.13 ; or motion from a place, αἰχμὴ ἀπὸ χειρὸς ὄρουσεν Il. 13.505, al., cf. Hes. Sc. 437 ; ἐκ μέσων ἀρκυστάτων ὤρουσεν A. Eu. 113 ; ἐκ τάξεων ὤρουσε E. Ph. 1237 ; μόσχους ὀρούσας ἐς μέσας Id. IT 297 ; ὤρουον ἄλλος ἄλλοσε Id. HF
c. gen. objecti, rush at, strive after, Pi. P. 10.61.
c. inf., to be eager to do, Id. O. 9.102.
generally, rise, tower, ἐκ . . κεφαλῆς δίδυμον κέρας ἰθὺς ὀρούει Opp. C. 3.474.—Poet. Verb, Ep., Lyr., and Trag., once in Ar. (Fr. 523, in prov., πέρδιξ ὄρουσον ‘look sharp’) and once in Philem. l.c.