παρανομ-έω · paranom-eō — LSJ
transgress the law, act unlawfully, Th. 3.65, al.; κοινῇτι π. ib. 82 ; παρανομοῦντά τε καὶ ἀδικοῦντα Pl. R. 338e, etc. : c. acc. cogn., παρανομίαν π. Them. Or. 1.15b.
commit a crime or outrage, τι Antipho 5.15, And. 4.21, Aeschin. l.c., Arist. Pol. 1307b31 ; ἐς τὸν νεκρὸν ταῦτα παρενόμησε Hdt. 7.238, cf. Lys. 3.17 ; εἰς θεούς D. 59.126 ; εἰς τὸ μαντεῖον D.S. 16.61 ; also π. τὸ θεῖον καὶ πάτριον ἀξίωμα τῆς εὐσεβείας Plu. Superst. 2.166b ; περὶ σφᾶς Th. 8.108 ; π. τὰ δημόσια act illegally in public matters, Id. 2.37 :—Pass., κάθοδος παρανομηθεῖσα a return illegally procured, Id. 5.16.
Pass., to be ill-used, D. 35.45, 44.31, PSI 4.330.8 (iii B.C.) ; εἰς τὸ σῶμα Plu. Tim. 13 ; ἡ φύσις παρανομεῖται, ἡ συνήθεια παρανενόμηται, Id. Amat. 2.755c, Comm.not. 1070c.