1. هَس
1. has cl. 1. P. ( Dhātup. xvii, 72 ) hasati ( mc. also te; pf. jahāsa, jahase, MBh. &c.; aor. ahasīt Gr. ; fut. hasitā, ib. ; hasiṣyati, MBh. &c.; inf. hasitum, ib. ; ind.p. hasitvā, hasya, ib. ), to laugh, smile, laugh at ( instr. ), ṢaḍvBr. ; Gobh. ; MBh. &c.; to deride, mock, ridicul