1. istakä-
istakä- f. gebrannter Ziegel, Backstein (VS, Br +; Sü + istika-). - Mi,, ni., Tu 1600 (s. auch TuAdd 1600), - Tir., vgl. jav. istiian. Ziegel, Backstein (auch zmöistuua- n. "Lehmziegel [s. Bthl, Wb. 1691]?), ap. itr- f. luftgetrockneter Ziegel, mp. np. xist dss. Weiteres ist ungesichert. Vage Anschlußversuche an idg. Wurzeln für ‘brennen’ bei K. F. Johansson, IF 19 (1906) 136 bzw Uhl 26a; zu beachten Oftto]. Stein, … — [Mayrhofer, s.v. istakä-, p. 256]