1. سةَرده
spardh (or spṛdh; cf. √ spṛh) cl. 1. Ā. ( Dhātup. ii, 2 ) spardhate ( mc. also P. ti; Subj. [pra] spūrdhan, RV. vi, 67, 9 ; pf. paspṛdhe, dhāna, apaspṛdhethām, RV. ; paspardha, MBh. &c.; aor. aspṛdhran, spṛdhānd, RV. : aspardhiṣṭa Gr. ; fut. spardhitā, spardhiṣyate, ib. ; inf. spardhitum, AV. ; …