1. śvit
1. śvit cl. 1. Ā. ( Dhātup. xviii, 2 ) śvetate (occurring only in pr. p. śvetamāna, Mālatīm. , and in aor. aśvait or aśvitat, p. śvitāna [ q.v. ] RV. ; Gr. also pf. śiśvite fut. śvetitā, śvetiṣyate, and aor. aśvetiṣṭa), to be bright or white : Caus. (only aor. aśiśvitat; but cf. śvetaya and śvetita)