1. σκίμπτομαι · skimptomai — Beekes
σκίμπτομαι [v.] ‘to throw, sling, throw oneself down, fall down, uphold (oneself) (Call. POxy. 2080, 49 [σ]κιμπ[τόμενο]ν Η., also act. σκίμπτει» κίμψαντες’ ἐρείσαντες, στηρίξαντες ‘who leaned, propped’ (H.). Details in Solmsen 1909: 206f,; see also Bechtel 1921(3): 331. «Ὁ eVAR Aor. σκίμψασθαι (Pi.), pass. σκιμφθῆναι (Hp.), perf. pass. ἀπ-εσκίμφθαι (Pi.), mostly with év(t)- : év(\-oxipwou (P 437, Pi, A. R., Nic.), … — [Beekes, s.v. σκίμπτομαι, p. 1403]
2. σκίμπτομαι · skimptomai — Chantraine
σκίμπτομαι : Call. fr. 43,47 (à propos de Gela issue de Lindos), cf. actif σχίμπτει (Hsch.), aor. σκίμψασθοι (Pi.), passif σκιμφθῆναι (Hp.), parfait ἀπεσκίμφθαι (Pi.) ; surtout avec les préverbes ἐν- ou ἐνι-, ἐνισκίμψαι (II. 17, 437, Pi., A.R., Nic.), passif -σκιμφθῆναι (11. 16,612 = 17, 528} «appuyer, s'appuyer, se jeter sur, jeter sur, s’abattre»; sans o- initial κίμψαντες * ἐρείψαντες, στηρίξαντες (Hsch.) ; c'est … — [Chantraine, s.v. σκίμπτομαι, p. 1038]
3. σκίμπτομαι · skimptomai — Frisk
σκίμπτομαι (Kall. POry. 2080, 49 [o]zıun[röusrop, H. auch Akt. σκίμπτει), Aor. oxiuyacdaı (Pi.), Pass. σκιμῳφϑῆναι (Hp.), Perf. Pass. ἀπ-εσκίμφϑαι (Pi.), meist mit ὀν(ι)- : ἐν(ι)- σκίμψαι (P 437, Ῥι., A.R., Nik.), -σκιμφϑῆναι (IT 612 — P 528) “werfen, sehleudern, sich hinwerfen, hinstürzen, (sich) stemmen’; κίμψαντες" Epeisavres, στηρίξαντες H. Einzelheiten bei Solmsen Wortforsch. 206f.; s. auch Bechtel Dial. 3, 331 … — [Frisk, s.v. σκίμπτομαι, p. 1704]
4. σκίμπτομαι · skimptomai — LSJ
press forwardpress forward, ἄροτρον σκίμψατο καὶ βόας Pi. P. 4.224; cf. ἀποσκίμπτω.
II fallPass., ἢν [τὸ ῥῆγμα] ἐς τὴν φλέβα σκιμφθῇ fall upon it, Hp. Morb. 1.20.
III boastingmetaph., ἄστυ Λινδόθεν ἀρχαίῃ σκιμπτόμενον γενεῇ boasting its ancient descent from Lindus, Call. Aet. Oxy. 2080.49 [Fr. 43.47 Pf.].