1. σμαραγέω · smarageō — Chantraine
σμαραγέω : nor. inf. σμαραγῆσαι «retentir, gronder », dit de Zeus, de la mer, etc. (Hom., Hés., Call), dit d'un bruit d'entrailles chez Hp. Mul. 2,154 ; doublet σμαραγίζω (Hés. Th. 693); et les formes tardives : σμαράσσω (EM 721,1), μαράσσω (Erotian. 61,16 Nachmanson, pour le passage d'Hp.), p.-ê. d'après πατάσσω, Nombreux composés poétiques avec un second terme -σμαραγος dont l'un au moins est ancien : ἐρι-σμάραγος … — [Chantraine, s.v. σμαραγέω, p. 1046]
2. σμαραγέω · smarageō — Frisk
σμαραγέω, Aor. -joas “dröhnen, brausen, donnern’, vom Meer, Donner usw. (ep. seit Il., auch Hp. Maul. 2, 154) mit σμαραγ-ή £. “das Dröhnen’ (Opp.), -ος m. N. einer unterirdischen Gottheit (Hom. Epigr.). Als Hinterglied (direkt auf das Verb bezichbar) in ἐρι-σμάραγος “laut dröhnend’ (Hes. von Ζεύς, sp. auch von ϑάλασσα u.a.), auch noAv-, Bapv-, ἁλι-σμάσαγος u.a. (Opp., Nonn.). Auch σμαραγίζω “ds.” (Hes. Th. 693), … — [Frisk, s.v. σμαραγέω, p. 1719]
3. σμᾰρᾰγ-έω · smarag-eō — LSJ
crash, resounds with the screamingcrash, ὅτʼ ἀπʼ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ, of Zeus (= thunder), Il. 21.199; σμαραγεῖ πόντος 2.210; σ. λειμών resounds with the screaming of cranes, ib. 463; of the battle of the Titans, Hes. Th. 679; of the bowels, Hp. Mul. 2.154; of Ares, ὑψόθε δʼ ἐσμαράγησε Call. Del. 136. (Onomatop., cf. σφαραγέω.)