1. σῶκος · sōkos — Beekes
σῶκος [adj.] epithet of Hermes (Υ 72). eVAR Σῶκος [m.] PN (A 427ff.). *DER Further owxéw ‘to be strong, have power’ (A. Eu. 36, S. El. 119 [anap.]); so σῶκος would mean ‘strong, powerful’. ΦΕΤΥΜ Unexplained. Bechtel 1914 s.v. assumed *2doKoc¢ as a short form of *Xaoκράτης (> Σω-κράτης; cf. Cypr. Σαρο-κλερης), in which case the appellative would have derived from the PN. Various hypotheses have been put forward … — [Beekes, s.v. σῶκος, p. 1490]
2. σῶκος · sōkos — Chantraine
σῶκος : m. «fort, puissant» épithète d'Hermès (1]. 20, 72); Zéxoc anthroponyme (I. 11, 427, 456). Verbe dénominatif cwxéw « être fort » (Æsch. Eu. 36, 5. El. 119 fanap.l). Et.: Vieux terme obscur. Un suffixe -xoç n'est pas usuel. Hypothèse de Bechtel, Lexilogus s.u. : σῶκος pourrait être d'abord un hypocoristique d’un composé comme ἘΣ Κοκράτης »Σωκράτης (cf. aussi Σα οκλέξης à Chypre), l'épiclèse du dieu ayant … — [Chantraine, s.v. σῶκος, p. 1103]
3. σῶκος · sōkos — Frisk
σῶκος Bein. des Hermes (Y 72); Σῶκος m. PN (A 427ff.). Daneben owx&w ‘stark sein, Kraft besitzen’ (A. Eu. 36, 5. El. 119 [anap.]); σῶκος somit ‘stark, kräftig’. — Nicht sicher erklärt. Nach Bechtel Lex. s. v. aus ἜΣ άοκος als Kurzform von *Eao-zeärns (> ΖΣω-κράτης; vgl. kypr. Zafo-xAefns); das Appellativum wäre somit aus dem PN entstanden. Andere Hypothesen bei Βα und WP. I, 747 (m. Lit.), Pok. 1098: zu σηκός oder … — [Frisk, s.v. σῶκος, p. 1813]