1. τμήγω · tmēgō — Beekes
τμήγω [ν.] ‘to cut, cleave, divide’ (Il, epic). «GR> VAR Aor. τμῆξαι, -ασθαι; Aeol. τμᾶξαι (Pi., Balb.), fut. τμήξω, them. aor. διέτμᾶγον [1sg.] (η 276), pass. (διεγτμάγεν [3pl.] (Hom.), Hell. and late τμηγῆναι. *COMP Also with prefix, especially dno-, δια-. τόκος 1491 *DER ἀπο-τμήξ, -ἣγος [adj.] ‘cut off, steep’ (σκοπιή, A. R. 2, 581; cf. ἀπορρώξ); also -τμηξις [f.] ‘cutting off (late), τμῆγος: ... βούτμημα … — [Beekes, s.v. τμήγω, p. 1541]