τόλμ-ᾰ · tolm-a — LSJ
courage, hardihood, Pi. ll. cc., Hdt. 2.121.ζʹ, Trag. and Att. (v. supr.); τόλμα καλῶν courage for noble acts, Pi. N. 7.59; τῶνδε τόλμαν σχεθεῖν to have courage or nerve for this business, A. Pr. 16.
in bad sense, over-boldness, recklessness, Id. Ch. 1004 (996); πῶς οὖν . . ἐς τόδʼ ἂν τόλμης ἔβη; S. OT 125, cf. E. Ion 1264, etc.; τόλμης ἔργα κἀναισχυντίας Ar. Th. 702; τ. ἀλόγιστος Th. 3.82, cf. 6.59; τ. καὶ ἀναίδεια Antipho 3.3.5, Is. 6.46; θρασύτης καὶ τ. Pl. La. 197b; τ. καὶ ἀναισχυντία Id. Ap. 38d; ἡ ἄφρων τ. Id. La. 193d.
a bold or daring act, φίλτρα τόλμης τῆσδε A. Ch. 1029; τόλμας (gen.), ἃν ἔρεξα E. Andr. 838 (lyr.): pl., κακὰς δὲ τόλμας μήτʼ ἐπισταίμην ἐγώ S. Tr. 582, cf. Aj. 46; ἀνόσιοι πληγῶν τ. Pl. Lg. 881a, cf. Ep. 336d.
Pythag. name for 2, Anatol. ap. Theol.Ar. 8. (v. *τλάω.)