τορ-έω · tor-eō — LSJ
bore, pierce, ἔτορε ζωστῆρα Il. 11.236; τορήσας, v. supr.:— Pass., σπλάγχνα . . τετορημένα χαλκῷ Nonn. D. 5.26; ἔγχεϊ ib. 13.493.
metaph., proclaim in shrill piercing tones, irreg. fut. τετορήσω Ar. Pax 381; cf. τορεύω I, τορός.
= τορνεύω, work, shape, χέλυν Arat. 269, cf. AP 9.162.