ὑπομενε-τέον · hypomene-teon — LSJ
one must sustain, abide, endure, Th. 2.88, Isoc. 6.7, Pl. Lg. 770e, Arist. EN 1110a30; -μενετέα Zeno Stoic. 1.49, Cleanth. ib. 129, cf. Stoic. 3.22, 64, 72.—The form ὑπομενητέον is v.l. in Isoc. l.c., etc.; ὑπομονητέος occurs (with vv. ll.) in D.L. 7.126.