ὑποφαίνω · hypophainō — LSJ
bring to light from under, θρῆνυν ὑπέφηνε τραπέζης he drew the stool from under the table, Od. 17.409.
show a little, just show, θύννοι . . τὰ λευκὰ ὑποφαίνοντες Arist. HA 537a21; αἱ παρειαὶ ὑ. τὴν τῆς αἰδοῦς χροιάν Poll. 2.87: metaph., give indications of, μικρὰν ἐλπίδα D. 19.123; πραότητα Plb. 27.12.3, cf. v.l. in 23.5.5: c. part., ὑπέφαινʼ ἐσομένη . . λαμπρὰ (Dobree for -ὸν) πάνυ Anaxandr. 9.6; ὑ. ὥσπερ ἐπιθησόμενος Ael. NA 5.19: c. acc. et inf., Sor. 2.61.
Pass., to be seen under, ὑπὸ τὰς πύλας πόδες πολλοὶ ὑποφαίνονται Th. 5.10; cf. v.l. in Thphr. Char. 4.4.
just show oneself, be half seen, as the half-opened eyes (cf. ὑπόφασις I), ἤν τι -ηται τοῦ λευκοῦ Hp. Prog. 2, Aph. 6.52; of teeth, Arist. HA 502a12; εἴ τι τῆς χώρας ἔρημον χιόνος ὑ. Arr. An. 4.19.1; ὑ. σελήνη Ael. NA 4.10; ἡ ὠλένη διὰ τῆς ἐσθῆτος Philostr. Im. 2.8; ὑ. σωτηρία Isoc. 4.93, 6.44; ὅπως πιστότερα ὑμῖν ὑποφαίνοιτο Lys. 13.19 codd. (ὅπως -οτέρα ἡ μήνυσις φαίνοιτο corr. Francken); ἀμφις βήτησις Arist. EN 1096b9; ἡμέρα, ἔαρ (v. infr. III), X. Cyr. 4.5.14 (as v.l.), HG 5.3.1.
intr. in Act., of the dawn of day, ὑπέφαινε ἡμέρα, ἕως, the day gradually breaks or just begins to break, Id. An. 3.2.1, 4.3.9, cf. Cyr. 4.5.14, etc.; ἤδη ὑπέφαινέν τι ἡμέρας (impers.) Pl. Prt. 312a: so ἔαρ ὑπέφαινε X. HG 3.4.16; γίνωσκε τὸν καρπὸν καλῶς ὑποφαίνοντα PCair.Zen. 329.13 (iii B. C.).
metaph., τὰ νῦν ὑποφαίνοντα the difficulties now dawning upon us, Pl. Sph. 245e; τοσαύτας ὁρῶν ὑποφαινούσας ἐλπίδας Din. 1.21; ἐὰν ὑποφαίνῃ ἀπορία μέλιτος Arist. HA 625a23.