LOGOI

The corpus record — Latin

absurdus

absurdus · adj

out of tune

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

  • Technopaegnion 1 · 6.73/10k
  • Clodius Albinus 1 · 3.7/10k
  • Pro P. Sulla 3 · 3.22/10k
  • Domitianus 1 · 2.91/10k
  • Lucullus 5 · 2.78/10k
  • Commentariolum Petitionis 1 · 2.3/10k
  • Laelius De Amicitia 2 · 2.14/10k
  • Pro Q. Roscio Comoedo 1 · 2.1/10k
  • De Partitione Oratoria 2 · 2.04/10k
  • De Fato 1 · 2.02/10k
  • Adelphi 2 · 2.02/10k
  • de Natura Deorum 7 · 1.96/10k

Densest 12 of 55 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. ab-surdus — Lewis & Short

ab-surdus, a, um, adj.ab, mis-, and Sanscr. svan = sonare; cf. susurrus, and su=rigc, = a pipe; cf. also absonus,

I out of tune, hence giving a disagreeable sound, harsh, rough.
I Lit.: vox absona et absurda, Cic. de Or. 3, 11, 41; so of the croaking of frogs: absurdoque sono fontes et stagna cietis, Poët. ap. Cic. Div. 1, 9, 15.—
II Fig., of persons and things, irrational, incongruous, absurd, silly, senseless, stupid: ratio inepta atque absurda, Ter. Ad. 3, 3, 22: hoc pravum, ineptum, absurdum atque alienum a vitā meā videtur, id. ib. 5, 8, 21: carmen cum ceteris rebus absurdum tum vero in illo, Cic. Mur. 26: illud quam incredibile, quam absurdum! id. Sull. 20: absurda res est caveri, id. Balb. 37: bene dicere haud absurdum est, is not inglorious, per litotem for, is praiseworthy, glorious, Sall. C. 3 Kritz.—Homo absurdus, a man who is fit or good for nothing: sin plane abhorrebit et erit absurdus, Cic. de Or. 2, 20, 85: absurdus ingenio, Tac. H. 3, 62; cf.: sermo comis, nec absurdum ingenium, id. A. 13, 45.—Comp., Cic. Phil. 8, 41; id. N. D. 1, 16; id. Fin. 2, 13.—Sup., Cic. Att. 7, 13.—Adv.: absurdē.
1 Lit., discordantly: canere, Cic. Tusc. 2, 4, 12.—
2 Fig., irrationally, absurdly, Plaut. Ep. 3, 1, 6; Cic. Rep. 2, 15; id. Div. 2, 58, 219 al.Comp., Cic. Phil. 8, 1, 4.—Sup., Aug. Trin. 4 fin.

2. absurdus — Walde–Hofmann

absurdus, -a, -um „mißklingend, ungereimt, töricht“ (seit Ter): Bildung wie gleichbed. absonus (ceit Cic.) zu Wz. *suer- (s. susurrus; vgl. surdus, die dann im Lat. ebenso wie im Ai. auch artikuliertes — [Walde–Hofmann, s.v. absurdus, p. 37]

In the wild

6 of 144 attestations shown.

Where it came from

  • Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine Treated in Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine s.v. absurdus (scan p. 28; entry #101).
  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. absurdus (scan p. 37; entry #75). Root candidates: *suer-.

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.