ăd-ămo — Lewis & Short
ăd-ămo, āvi, ātum, 1, v. a.ad, intens.,
nihil erat cujusquam, quod quidem ille adamāsset, quod non hoc anno suum fore putaret,Cic. Mil. 32, 87; cf. Cic. Verr. 2, 2, 34; 2, 4, 45:
sententiam,id. Ac. 2, 3, 9:
Antisthenes patientiam et duritiam in Socratico sermone maxime adamārat,id. de Or. 3, 17, 62; cf. ib. 19, 71:
laudum gloriam,id. Fam. 2, 4 fin.; cf. id. Flacc. 11:
quem (Platonem) Dion admiratus est atque adamavit,Nep. Dion, 2, 3:
agros et cultus et copias Gallorum,Caes. B. G. 1, 31:
Achilleos equos,Ov. Tr. 3, 4, 28:
villas,Plin. Ep. 3, 7: si virtutem adamaveris, amare enim parum est (amare, as the merely instinctive love of goodness, in contrast with the acquired love of the philosophers, Doederl.), Sen. Ep. 71, 5.—