ăd-ōro — Lewis & Short
ăd-ōro, āvi, ātum, 1, v. a.
adorare veteribus est alloqui,Serv. ad Verg. A. 10, 677:
immo cum gemitu populum sic adorat,App. Met. 2, p. 127; 3, p. 130: adorare apud antiquos significabat agere: unde et legati oratores dicuntur, quia mandata populi agunt, Paul. ex Fest. p. 19 Müll.; cf. oro and orator.— Hence, also, in judicial lang., to bring an accusation, to accuse; so in the Fragm. of the XII. Tab. lex viii.: SEI (Si) ADORAT FVRTO QVOD NEC MANIFESTVM ERIT, Fest. S. V. NEC, p. 162 Müll.—
quos adorent, ad quos precentur et supplicent,Liv. 38, 43:
affaturque deos et sanctum sidus adorat,Verg. A. 2, 700:
in rupes, in saxa (volens vos Turnus adoro) Ferte ratem,id. ib. 10, 677:
Junonis prece numen,id. ib. 3, 437:
prece superos,Ov. Tr. 1, 3, 41:
non te per meritum adoro,id. H. 10, 141.—With the thing asked for in the acc. (like rogo, peto, postulo):
cum hostiā caesā pacem deūm adorāsset,Liv. 6, 12 Drak.—With ut:
adoravi deos, ut, etc.,Liv. 7, 40; Juv. 3, 300:
adorati di, ut bene ac feliciter eveniret,Liv. 21, 17:
Hanc ego, non ut me defendere temptet, adoro,Ov. P. 2, 2, 55.—With the subj. without ut, poet.:
maneat sic semper adoro,I pray, Prop. 1, 4, 27.—
Auctoremque viae Phoebum taciturnus adorat,Ov. M. 3, 18:
Janus adorandus,id. F. 3, 881:
in delubra non nisi adoraturus intras,Plin. Pan. 52:
large deos adorare,Plin. 12, 14, 32, § 62:
nil praeter nubes et caeli numen adorat,Juv. 14, 97:
adorare crocodilon,id. 15, 2.—
In eccl. Lat. of the worship of the true God: adoravit Israel Deum,Vulg. Gen. 47, 31:
Dominum Deum tuum adorabis,ib. Matt. 4, 10:
Deum adora,ib. Apoc. 22, 9;
so of Christ: videntes eum adoraverunt,ib. Matt. 28, 17;
adorent eum omnes angeli Dei,ib. Heb. 1, 6.—
nec adorabis deo alieno,id. Ital. Ps. 80, 10 Mai (deum alienum, Vulg.):
qui adorant sculptibus,ib. ib. 96, 7 Mai (sculptilia, Vulg.).—
si adoraveris coram me,Vulg. Luc. 4, 7:
adorabunt in conspectu tuo,ib. Apoc. 15, 4:
adorent ante pedes tuos,ib. ib. 3, 9; 22, 8.—
Patres nostri in hoc monte adoraverunt,Vulg. Joan. 4, 20 bis.; ib. Act. 24, 11.—And,
adorare priscorum in inveniendo curam,Plin. 27, 1, 1, § 1:
Ennium sicut sacros vetustate lucos adoremus,Quint. 10, 1, 88:
veteris qui tollunt grandia templi pocula adorandae rubiginis,Juv. 13, 148:
nec tu divinam Aeneida tenta, Sed longe sequere et vestigia semper adora,Stat. Th. 12, 816.—
C. Caesarem adorari ut deum constituit, cum reversus ex Syria, non aliter adire ausus esset quam capite velato circumvertensque se, deinde procumbens,Suet. Vit. 2; App. M. 4, 28; Min. Fel. 2, 5:
non salutari, sed adorari se jubet (Alexander),Just. 12, 7:
adorare Caesarum imagines,Suet. Calig. 14: coronam a judicibus ad se delatam adoravit, did obeisance before, id. Ner. 12:
adorare purpuram principis,i. e. touched his purple robe and brought it to the mouth in reverence, Amm. 21, 9.—Of adulation to the rabble, to pay court to:
nec deerat Otho protendens manus, adorare volgum,Tac. H. 1, 36.!*? This word does not occur in Cic.; for in Arch. 11, 28, where adoravi was given by Mai in Fragm. p. 124, Halm reads adhortatus sum, and B. and K. adornavi.