ăd-ūro — Lewis & Short
ăd-ūro, ussi, ustum, 3, v. a.,
Dionysius candente carbone sibi adurebat capillum,Cic. Off. 2, 7, 23; cf. id. Tusc. 5, 20, 58.—So of the Indian sages:
sine gemitu aduruntur,suffer themselves to be burned, Cic. Tusc. 5, 27, 77:
ignes caelestes adussisse complurium vestimenta dicebantur,Liv. 39, 22.—So in Cels., of the burning or cauterizing of a diseased limb: os eodem ferramento adurendum, 8, 2; cf. id. 5, 26, 21; 33:
flammis aduri Colchicis,Hor. Epod. 5, 24:
in desertis adustisque sole,Plin. 19, 1, 4, § 19.—
multa contactu adurentes,Plin. 11, 29, 35, § 104.— So of wind, to blast, from its effects:
(arbores) aduri fervore aut flatu frigidiore,Plin. 17, 24, 37, § 216.—And also of cold and frost, to nip, to freeze:
ne frigus adurat,Verg. G. 1, 92:
nec vernum nascentia frigus adurat poma,Ov. M. 14, 763:
adusta gelu,id. F. 4, 918:
rigor nivis multorum adussit pedes,Curt. 7, 3:
(leonis adipes) sanant adusta nivibus,Plin. 28, 8, 25, § 89.—
Venus non erubescendis adurit Ignibus,Hor. C. 1, 27, 14; cf.:
ardores vincet adusta meos,Ov. H. 12, 180.— Hence, ădustus, a, um, P. a.
si qui forte adustioris coloris ex recenti via essent,Liv. 27, 47:
adustus corpora Maurus,Sil. 8, 269:
lapis adusto colore,Plin. 2, 58, 59, § 149.—