bücula — Walde–Hofmann
bücula, -ae f. „junge Kuh“ (seit Cic., rom), büculus, 3 m. „junger Stier“ (seit Colum., rom.): Demin. von bós, der Motion dienend, vgl. Verg. ecl. 8, 86; zur Bildung vgl. sucula, Kretschmer Cl. 13, 134 (fra zum Lautlichen Leumann-Stolz* 113. — [Walde–Hofmann, s.v. bücula, p. 153]