caelo — Lewis & Short
caelo, āvi, ātum, 1, v. a.1. caelum.
hanc speciem Praxiteles caelavit argento,Cic. Div. 1, 36, 79:
galeas aere Corinthio,Cic. Verr. 2, 4, 44, § 97:
caelata in auro Fortia facta patrum,Verg. A. 1, 640:
clipeo quoque flumina septem Argento partim, partim caelaverat auro,Ov. M. 5, 189; cf. id. ib. 2, 6; 13, 684: scuta auro, argento, Liv 9, 40, 2;
7, 10, 7: vasa magnifica et pretiose caelata,Cic. Inv. 2, 40, 116:
vasa caelata,Cic. Verr. 2, 4, 21, § 45; Liv. 34, 52, 5; 23, 24, 12;
centauros in scyphis,Plin. 33, 12, 55, § 156: libidines in poculis, id. prooem. § 4 al.;
Liv 23, 24, 12: caelatum aurum et argentum,Cic. Tusc. 5, 21, 61; id. Or. 70, 232; Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129; 2, 4, 23, § 52; id. Rosc. Am. 46, 133:
caelata metus alios arma,Val. Fl. 1, 402:
Phorcys caelatus Gorgone parmam,Sil. 10, 175.—
upon wood: pocula ponam Fagina, caelatum divini opus Alcimedontis,Verg. E. 3, 36;
in marble: caelavit Scopas pteron ab oriente,Plin. 36, 5, 4, § 31; cf.:
(vitrum) argenti modo caelatur,id. 36, 26, 66, § 193; Vitr. 7, 3, 4.—
velamina caelata multā arte,Val. Fl. 5, 6.—
quem modo caelatum stellis Delphina videbas, i. e. the constellation,Ov. F. 2, 79.