căvillor — Lewis & Short
căvillor, ātus, 1, v. n. and
familiariter cum ipso etiam cavillor ac jocor,Cic. Att. 2, 1, 5; cf. Liv. 39, 13, 3; 39, 42, 9; Suet. Tib. 8:
facetissime apud aliquem,Gell. 5, 5, 1.—
togam ejus praetextam,Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2:
hanc artem ut tenuem ac jejunam,Quint. 1, 4, 5:
verba patrum,Tac. A. 1, 46:
tribunos plebis,Liv. 2, 58, 9:
milites Romanos,id. 5, 15, 4 et saep.—Hence, cavillatus in pass. sense, App. M. 9, p. 230.—
in eo et etiam cavillatus est, aestate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum,Cic. N. D. 3, 34, 83. —*