damnābĭlis — Lewis & Short
damnābĭlis, e, adj.damno,
I worthy of condemnation, damnable (late Lat. for damnandus, or dignus qui damnetur):
invidia, Treb. XXX. Tyrann. 17: res (with turpes),Salv. 6:
ad mea ipsa verba,i. e. by my own rule, Sid. Ep. 6, 1 fin. Comp.:
facinus,Salv. 4.—Adv.: damnābĭlĭter, culpably, Aug. Ep. 23.