dĕcŏro — Lewis & Short
dĕcŏro, āvi, ātum, 1, v. a.decus,
Larem corona nostrum decorari volo,Plaut. Trin. 1, 2, 1:
oppidum ex pecunia sua locis communibus monumentisque,Cic. Verr. 2, 2, 46; Verg. A. 6, 217:
templa novo saxo,Hor. Od. 2, 15, 20:
dissignatorem lictoribus atris,surrounds, id. Ep. 1, 7, 6, etc.:
quae tuos digitos decorat,Plaut. Mil. 4, 2, 58; cf. so without abl., Tib. 2, 2, 6:
nescias an te generum beati Phyllidis flavae decorent parentes,Hor. Od. 2, 4, 14; Liv. 1, 26 et saep. —
egregias animas ... decorate supremis Muneribus,Verg. A. 11, 25:
quem populus R. singularibus honoribus decorasset,Cic. Balb. 6 fin.; cf.:
aliquem amplissimis honoribus et praemiis,id. de Or. 1, 54, 232:
O clementiam admirabilem atque omni laude decorandam!id. Lig. 2 fin.:
delubra deorum pietate, domos suas gloriā,Sall. C. 12, 4:
nec prave factis decorari versibus opto,Hor. Ep. 2, 1, 266:
inani vocis sono decoratum,Cic. Tusc. 5, 41, 119 et saep. —Without abl.:
quam (remp.) ipse decorarat atque auxerat,id. Pis. 12, 27; id. Brut. 75, 265:
bene nummatum decorat Suadela Venusque,Hor. Ep. 1, 6, 38.—Hence, dĕ-cŏrātus, a, um, P. a., adorned, beautiful.—In sup.: orationes, Boeth. Arist. Elench. Soph. 1, 12, p. 743.