dē-dŏcĕo — Lewis & Short
dē-dŏcĕo, ēre,
I v. a., to cause one to unlearn something, to unteach, teach the opposite of (rare, but class.).
(a) With double acc.:
aliquem geometriam,Cic. Fin. 1, 6, 20:
regnorum gaudia temet,Stat. Th. 2, 409.—*
(b) With acc. pers. and inf.:
(virtus) populum falsis Dedocet uti Vocibus,Hor. Od. 2, 2, 20.—
(g) Pass.:
cum aut docendus is est aut dedocendus,Cic. de Or. 2, 17, 72:
cum a Zenone fortis esse didicisset, a dolore dedoctus est,id. Tusc. 2, 25, 60. In the gerund absol.:
onus dedocendi gravius quam docendi,Quint. 2, 3, 2:
ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur,id. Fin. 1, 16, 51.