dī-lăcĕro — Lewis & Short
dī-lăcĕro, āvi, ātum, 1,
dominum (canes),id. M. 3, 250:
natum,id. H. 11, 112:
muliebre corpus tormentis,Tac. A. 15, 57:
aliquid (spiculā),to lacerate, wound, Cels. 7, 5, 2:
leonem,Vulg. Judic. 14, 6.—
annum integrum ad dilacerandam rem publicam quaerere,Cic. Mil. 9, 24:
res publica dilacerata,Sall. J. 41, 5 Kritz. (prob. an imitation of Thuc. 3, 82 fin.):
malis consultis animus dilaceratur,Tac. A. 6, 6 fin.; cf.
opes,Ov. H. 1, 90 Loers.:
gentem,Vulg. Isa. 18, 2:
(dilaceravisti,Plaut. Capt. 3, 5, 14 Fleck.; others, delac-).