ĕquĭto — Lewis & Short
ĕquĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and
cum in illo nostro exercitu equitaret,Cic. Deiot. 10; Sall. J. 6, 1; Suet. Caes. 57; Hor. C. 2, 9, 24 al.:
in equo,Dig. 9, 2, 57; cf.:
in equuleis,Cic. Verr. 2, 4, 20; v. Equuleus, II. A.; and:
in arundine longa,Hor. S. 2, 3, 248.—
illa (certatio) qua tu contra Alfenum equitabas,Cic. Quint. 22, 73.—
Eurus per undas,Hor. C. 4, 4, 44: per caelum, Poët. ap. Censor. Fr. 14, § 9.—
flumen equitatur,Flor. 3, 4, 5:
equitataque Culmina Taÿgeti,Claud. Bell. Get. 192:
fluxis equitata Bactra Parthis,Sid. Carm. 23, 249.