ē-vello — Lewis & Short
ē-vello, velli (vulsum, 3, v. a.,
Cic. Sest. 28; id. de Or. 1, 53 fin.), post-class., vulsi (Flor. 4, 12, 38; Sen. ad Marc. Consol. 16, 7 al.),linguam se evellisse M. Catoni,Cic. Sest. 28: ferrum, * Caes. B. G. 1, 25, 3:
arborem,Liv. 33, 5:
dentes,Plin. 30, 3, 8, § 25 et saep.:
spinas agro,Hor. Ep. 1, 14, 5; cf.:
ebulum, cicutam e segete,Plin. 17, 9, 6 §
55: clavos sepulcris,id. 34, 15, 44, § 151:
statuam de monumento,Dig. 47, 12, 2.— Poet.:
odorem e turis glebis (with divellere),Lucr. 3, 327:
castra obsessa (sc. ex obsidione),i. e. to relieve, Sil. 7, 335.—
ab altari eum,Vulg. Exod. 21, 14; cf.: lucos tuos de medio tui, id. Micah, 5, 13.—
radicitus mala,Lucr. 3, 310:
consules non modo ex memoria sed etiam ex fastis evellendi,Cic. Sest. 14 fin.:
scrupulum ex animo,id. Rosc. Am. 2, 6; cf.:
aculeum severitatis,id. Clu. 55, 152:
omnem eorum importunitatem ex intimis mentibus,id. de Or. 1, 53, 230; cf. id. Clu. 1 fin.:
iras (e pectore),Sil. 14, 183.