ēventus — Lewis & Short
ēventus, ūs, m.evenio, II..
I An occurrence, accident, event; fortune, fate, lot (rare but class.):
mihi a peritis in Asia praedictum est, fore eos eventus rerum qui acciderunt,Cic. Div. 1, 28:
in incerto reliqui temporis eventu,id. Quint. 26, 83; Tac. Agr. 22; id. A. 2, 26:
maerere hoc ejus (sc. Scipionis) eventu, vereor ne invidi magis quam amici sit,Cic. Lael. 4, 14:
militum,Liv. 7, 26; cf. id. 7, 8; 8, 7 al.:
navium suarum,Caes. B. G. 4, 31:
patriae,Liv. 33, 48 et saep.:
quid reliquis acciderit, qui quosque eventus exciperent,Caes. B. C. 1, 21 fin.; cf. id. ib. 2, 5 fin.—Far more freq.,
II The (lucky or unlucky) issue, consequence, result of an action (for syn. cf.: eventum, exitus, successus), in sing. and plur.:
eventus est alicujus exitus negotii,Cic. Inv. 1, 28, 42:
in rebus magnis memoriaque dignis consilia primum, deinde acta, postea eventus exspectantur,id. de Or. 2, 15, 63: etiam amplissimorum virorum consilia ex eventu, non ex voluntate a plerisque probari solent, Balbus et Oppius ap. Cic. Att. 9, 7 A:
sceleris est poena tristis, et praeter eos eventus, qui sequuntur, per se ipsa maxima est,Cic. Leg. 2, 17, 43 et saep.: semper ad eventum festinat (poëta), to the end, issue, event, Hor. A. P. 148:
interim rei eventum experiri,Caes. B. G. 3, 3 fin.; so with gen.:
belli,id. ib. 6, 42, 1; id. B. C. 1, 53 fin.; 2, 32, 10:
pugnae,id. B. G. 7, 49 fin.:
ejus diei,id. B. C. 3, 96, 1:
orationis,Cic. de Or. 1, 26, 120:
dicendi,id. ib. 1, 27, 123 et saep.—
Prov.: eventus docet ... stultorum iste magister est,Liv. 22, 39.—
B Esp., good fortune, success:
egi ego pro Vareno non sine eventu,Plin. Ep. 5, 20, 2:
atque illi modo cauti prompti post eventum ac magniloqui erant,Tac. Agr. 27: cf.:
satis jam eventuum, satis casuum,id. A. 2, 26.—
C Personified:
Bonus Eventus,Good Success, a guardian deity of the Roman husbandmen, Varr. R. R. 1, 1, 6; Plin. 34, 8, 19, § 77; Inscr. Orell. 1780 sq.; in the dat. also:
BONO EVENTO,ib. 1783; cf.:
DEO SANCTO EVENTO,ib. 1785.