exercĭtātĭo — Lewis & Short
exercĭtātĭo, ōnis, f.exercito.
I A moving, agitating, setting in motion:
per aëris exercitationem (aqua) percolata tempestatibus liquescendo pervenit ad terram,Vitr. 8, 2, 1.—
II Exercise, practice:
corpora nostra motu atque exercitatione recalescunt,Cic. N. D. 2, 10, 26:
ut exercitatione ludoque campestri tunicati uteremur,id. Cael. 5, 11; cf.:
juventutis in gymnasiis,id. Rep. 4, 4:
esse incredibili virtute atque exercitatione in armis,Caes. B. G. 1, 39; cf.:
superiorum pugnarum,id. ib. 3, 19, 3: usu forensi atque exercitatione tiro, Cic. Div. ap. Caecil. 15, 47; cf.:
juris civilis,id. de Or. 1, 57, 243:
ususque dicendi,id. Cael. 22, 54:
dicendi,id. Brut. 97, 331; id. Off. 1, 1, 1; Quint. 2, 12, 11; 2, 17, 12:
linguae,Cic. de Or. 3, 24, 94; cf.: vir egregia exercitatione in dialecticis, id. Fin. 3, 12, 41;
and, rhetoricae,id. N. D. 2, 67, 168:
magnum opus est, egetque exercitatione non parva,id. Lael. 5, 17:
hic exercitationem virtutis perdidit,id. Mil. 13, 35;
Crotoniensibus nulla virtutis exercitatio fuit,Just. 20, 4, 1:
artes exercitationesque virtutum,Cic. de Sen. 3, 9:
ingenii,id. ib. 11, 38:
corporalis,Vulg. 1 Tim. 4, 8 et saep.