LOGOI

The corpus record — Latin

Fidius

Fidius · m

a surname of Jupiter

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

What it meant

Fĭdĭus — Lewis & Short

Fĭdĭus, ii, m.1. fides,

I a surname of Jupiter, in Dionys. Halic. called *zeu\s *pi/stios, identical with the Sabine Sancus: Nonas Sanco Fidione referrem, Ov. F. 6, 213; more usually connected with deus (dius) or medius (i. e. dius or deus, with the demonstr. part. me), and also joined into one word, mediusfidius, as an asseveration, qs. by the god of truth! as true as heaven! most certainly! itaque domi rituis nostri, qui per deum Fidium jurare vult, prodire solet in compluvium, Varr. ap. Non. 494, 30; cf. id. L. L. 5, § 66 Müll.: per deum Fidium quaeris, Plaut. As. 1, 1, 8: unum medius fidius tecum diem libentius posuerim, quam, etc., Cic. Fam. 5, 21, 1: quam mediusfidius veram licet cognoscas, Sall. C. 35, 2: non mediusfidius ipsas Athenas (loqui) tam Atticas dixerim, Plin. Ep. 4, 3, 5; Quint. 5, 12, 17 al.; cf. Paul. ex Fest. p. 147, 8 Müll.—
B Of Hercules, Tert. Idol. 20; cf. Serv. ad Verg. A. 4, 204.

In the wild

Where it came from

No etymology authority pointer is recorded for this lemma yet — an honest gap, not an omission.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.