flammĕus — Lewis & Short
flammĕus, a, um, adj.id.,
sunt stellae naturā flammeae,Cic. N. D. 2, 46, 118; Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44:
halitus,Col. 5, 5, 15; Mart. 10, 62, 6.—
lumina,Ov. H. 12, 107:
flammeum quod phlox vocatur,Plin. 21, 11, 38, § 64:
murex,Val. Fl. 5, 361: vestimentum, Paul. ex Fest. p. 92 Müll.—Deriv.,
aliquid flammei, aliquid lutei,Sen. N. Q. 1, 3, 4.—
capere,Cat. 61, 8:
sumere,Juv. 2, 124:
puellae caput involvere flammeo,Petr. 26, 1:
flammea texuntur sponsae,Mart. 11, 78, 3; 12, 42, 3; Claud. Rapt. Pros. 2, 325; Paul. ex Fest. p. 89 Müll.; cf. Non. p. 541 fin.;
Becker's Gall. 2, p. 24 sq.: lutea,Luc. 2, 361; Mart. Cap. 5, § 538; Verg. Cir. 317.—Poet.:
flammea conterit,i. e. changes husbands repeatedly, Juv. 6, 225.—
acres et flammei viri,Sid. Ep. 1, 7.