flātus — Lewis & Short
flātus, ūs, m.flo,
nondum spissa nimis complere sedilia flatu (sc. tibiae),Hor. A. P. 205; Phaedr. 5, 7, 14:
flatuque secundo, Carbasa mota sonant,Ov. M. 13, 418;
so of the wind,id. ib. 14, 226; Hor. C. 4, 5, 10; also in plur., Ov. M. 15, 302; Verg. G. 2, 339:
ipsa sui flatus ne sonet aura, cavet,of his breath, Ov. F. 1, 428:
(equi) humescunt spumis flatuque sequentum,with the snorting, Verg. G. 3, 111; in plur.:
aestiferi,Cic. Arat. 111:
ventris (with crepitus),a breaking wind, Suet. Claud. 32:
flatu figuratur vitrum,Plin. 36, 26, 66, § 193.—
cum prospero flatu fortunae utimur, ad exitus pervehimur optatos,Cic. Off. 2, 6, 19:
ad id, unde aliquis flatus ostenditur, vela do,id. de Or. 2, 44, 187. —
det libertatem fandi flatusque remittat,Verg. A. 11, 346; Ov. A. A. 1, 715; Val. Fl. 3, 699; Stat. Th. 1, 321; 3, 192.