flŭvĭus — Lewis & Short
flŭvĭus (in inscrr. also written FLOVIOS), ii (
fluvium,Val. Fl. 6, 391;
flūviōrum scanned as a trisyllable,Verg. G. 1, 482), m. (access. form fluvia, ae, f., Sisenn. ap. Non. 207, 7 sq.) [fluo], a river.
rapidus,Plaut. Men. prol. 64; id. Bacch. 1, 1, 52:
de fluvio aquam derivare,id. Truc. 2, 7, 12:
apud Hypanim fluvium, qui ab Europae parte in Pontum influit,Cic. Tusc. 1, 39, 94:
Eurotas,id. Inv. 2, 31, 96:
Sagra,id. N. D. 2, 2, 6:
Atratus,id. Div. 1, 43, 98:
Taurus,Liv. 38, 15, 7 Drak. N. cr.:
ultra Albim fluvium,Suet. Aug. 21:
se fluvio dea condidit alto,Verg. A. 12, 886:
fluvio succedit opaco,id. ib. 7, 36:
fluvium vinclis innaret Cloelia ruptis,id. ib. 8, 651:
fluvio cum forte secundo Deflueret,id. ib. 7, 494: nec fluvii strepunt hibernā nive turgidi, Hor. C. 4, 12, 3 al.;
of the Styx,Verg. A. 6, 384; 415; cf.
Lethaeus,id. ib. 6, 749.—Prov.:
quisnam istic fluvius est, quem non recipiat mare?Plaut. Curc. 1, 1, 86.—
arbuta sufficere et fluvios praebere recentes,Verg. G. 3, 301; cf. id. ib. 3, 126:
purgatura malum fluvio vivente soporem,Stat. Th. 9, 574:
perfusa certo fluvio terra,Plin. 34, 14, 41, § 142.