fŭgĭtīvus — Lewis & Short
fŭgĭtīvus, a, um, adj.fugio,
I fleeing away, fugitive; usually subst.: fŭgĭtī-vus, i, m., a fugitive, runaway, deserter.
I Adj.: dicitur mihi tuus servus anagnostes fugitivus cum Vardaeis esse, runaway slave, Vat. ap. Cic. Fam. 5, 9, 2; so,
servus,Sall. C. 56, 5; Just. 2, 5, 5 al.:
(apes) fugitivae fiunt,i. e. they fly away, Varr. R. R. 3, 16, 21:
canis,Plaut. Ps. 1, 3, 85:
piscis,Juv. 4, 50:
lapis fugitivus appellatus,Plin. 36, 15, 23, § 99:
retraham ad me illud fugitivum argentum,Ter. Heaut. 4, 2, 11:
teque ipsum vitas fugitivus et erro,Hor. S. 2, 7, 113.—
(b) With ab:
neque tam fugitivi illi a dominis, quam tu ab jure et ab legibus,Cic. Verr. 2, 4, 50, § 112.—
(g) With gen.:
futurum te fugitivum rei familiaris statimque ad nos evolaturum,Plin. Ep. 9, 28, 4:
Jugurtha finium suorum regnique fugitivus,Flor. 3, 1, 12:
illius loci (columbae),Plin. 18, 16, 41, § 142.—
II Subst.
A A runaway or fugitive slave: non fugitivost hic homo;
conmeminit domi,Plaut. Trin. 4, 3, 20:
quis sit fugitivus, definit Orfilius: Fugitivus est, qui extra domini domum fugae causa, quo se a domino celaret, mansit. Caelius autem fugitivum esse ait eum, qui ea mente discedat, ne ad dominum redeat, etc.,Dig. 21, 1, 17:
vivebat cum fugitivis, cum facinorosis, cum barbaris,Cic. Tusc. 5, 22, 63; Cic. Verr. 2, 3, 26, § 66; id. Phil. 11, 7, 16; Caes. B. C. 3, 19, 2; 3, 110, 4; Liv. 30, 43, 11; Quint. 7, 4, 14; Hor. S. 2, 5, 26; Gell. 11, 18, 14 al.—As a vituperative term:
fur, fugitive, fraus populi, fraudulente, etc.,Plaut. Ps. 1, 3, 131; Ter. Eun. 4, 4, 2; id. Phorm. 5, 7, 38. —
B In milit. lang., a runaway soldier, a deserter:
ea res per fugitivos L. Aemilii hostibus nuntiatur,Caes. B. G. 1, 23, 2; Sall. H. Fragm. 3, 67 Dietsch; cf.:
tempus discernit emansorem a fugitivo,Dig. 48, 19, 16, § 5.