1. furfur — Lewis & Short
furfur, ŭris (furfŭres, um, m.,
abl. furfuri, Plaut. Capt. 4, 2, 27), andI bran [reduplicated form, originally for-for; root ghar-; Sanscr. gharshāmi, rub; Gr. xri/w; cf.: far, farina, frio, frico, etc.; v. Corss. Beiträg. p. 206].
I Lit.:
qui alunt furfure sues,Plaut. Capt. 4, 2, 27:
per cribrum effuso furfure,Plin. 22, 25, 70, § 145:
triticum furfure crasso vestitur,id. 18, 30, 73, § 304.—In plur.:
hordeacei,Varr. R. R. 2, 6, 4; Col. 12, 44, 3:
triticei,Varr. R. R. 2, 5, 17:
excreti modice a farina,Col. 8, 4, 1: furfuribus conspersus panis, Phaedr. 4, 18, 4.—
II Transf., scurf or scales on the skin, the head, etc.:
foedo cutis furfure,Plin. 26, 1, 2, § 2.—In plur.:
capitis,Plin. 20, 9, 39, § 101:
in facie,id. 22, 21, 30, § 64. —In a pun upon the two meanings:
ex ipsis dominis meis pugnis exculcabo furfures,Plaut. Capt. 4, 2, 30.