hăbĭtātĭo — Lewis & Short
hăbĭtātĭo, ōnis, f.id.,
I a dwelling, inhabiting:
ad habitationem praebere mansionem,Pall. 1, 9, 1: aquarum, Firm. Math. 2, 10 init.
II Transf., a dwelling, habitation.—
A Lit. (class.; cf.:
domus, domicilium, sedes, mansio, tectum): scelestae haec aedes, impiast habitatio,Plaut. Most. 2, 2, 73; cf. id. ib. 67:
ut nobis haec habitatio Bona, fausta ... eveniat,id. Trin. 1, 2, 2: peto a te, ut ei de habitatione accommodes, Cic. Fam. 13, 2:
sumptus habitationis,id. Cael. 7, 17; Cato, R. R. 128; Col. 1, 6, 6:
alicui gratuitam habitationem praestare,Gai. Inst. 4, 153; in plur.:
mercedes habitationum annuae,house-rent, Caes. B. C. 3, 21, 1.—
B Rent for a dwelling, house-rent:
annuam habitationem Romae usque ad bina milia nummum remisit,Suet. Caes. 38.